هاشم معروف الحسني ( مترجم : محمد مقدس )
122
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي )
پاسخ اين است كه براى فاطمهء زهرا ( س ) شاهد آوردن دشوار نبود و در شاهد - آوردن ام ايمن و فرزندانش حسن و حسين كه در آن روز كودكان خردسالى بيش نبودند ، ناچار نشده بود او شاهدانى داشت كه هيچ كس نمىتوانست از شهادت آنها در مورد موضوعى از اين دست ، كمترين ايرادى بگيرد ، ابو ذر و عمار و مقداد و عباس و فرزندانش و سلمان و ابو سعيد الخدرى و ديگرانى كه درستى سخنش را در ادعايى كه مىكند حتى به قيمت هر گونه شكنجه و آزارى شهادت مىدادند . ولى اگر فرض كنيم او چنان برخوردى داشته [ و به آن شاهدان بسنده كرده است ] به نظر مىرسد كه فدك برايش اهميت نداشته و هدف وى را تشكيل نمىداده است و اگر اين درست باشد كه على ( ع ) و حسن و حسين را به شهادت آورده براى اين بود كه مىخواسته از آنها مخالفت آشكار دو خليفه با گفتههاى روشن پيامبر را در مورد خودش و فرزندانش به ثبت رساند در حالى كه اگر ارجمندترين صحابهها را نيز به شهادت مىطلبيد او ( خليفه ) آمادگى آن نداشت تا خواستههايش را بر آورده كند و چنين به نظر مىرسد كه در صدد بر مىآمد تا شهادت آنها را با دهها شهادت ( مخالف ) خنثى سازد همان گونه كه شهادت على و ام ايمن را با شهادت عمر بن الخطاب و عبد الرحمن بن عوف ( طبق روايت پيش - گفته شرح نهج البلاغه ) خنثى ساخت و با حديث « ما پيامبران چيزى به ارث نمىگذاريم » و در روايت ديگرى با حديث « ما آنچه را صدقه كردهايم به ارث نمىگذاريم » ارث بردن او از پدرش را منكر گرديد در حالى كه اين حديث را كه بنا به اتفاق مورخين و محدثين تنها أبو بكر منبع آن است هيچ كس از صحابهء پيامبر جز ابو هريره ، مدعى آن نشده كه آن را از پيامبر ( ص ) شنيده است و هر كس هم آن را روايت كرده ، تنها به او اسناد داده است . در « دلايل الصدق » به نقل از گروهى از محدثين به نقل از عايشه آمده كه او گفت : هنگامى كه پيامبر خدا بدرود زندگى گفت نفاق همه جا را فرا گرفت و اعراب از دين بازگشتند و انصار و مهاجرين از يكديگر جدا شدند و اگر آنچه بر پدرم وارد آمد بر كوههاى برافراشته مىآمد ، آنها را از جاى بر مىكند ، در هر جا اگر اختلاف نظرى پيش مىآمد او بدانجا مىشتافت و آن را حل و فصل مىكرد ؛ گفتند كه پيامبر خدا كجا بايد به خاك سپرده شود هيچ كس نمىدانست أبو بكر گفت : از رسول خدا شنيدم كه فرمود : هر پيامبرى فوت كند همان جايى به خاك سپرده مىشود كه جان به جان آفرين تسليم كرده است ؛ در ميراثش اختلاف نظر پيش آمد هيچ كس نمىدانست در اين